Lotty - Stoppen met roken dagboek

270 dagen 21 uren, 4 064 peuken niet gerookt. Maar ik hoest als een zeehond. Vanavond bij mijn vrienden in Pieterburen slapen dan maar...

Ik ben er eindelijk doorheen; die dip die 30 dagen duurde! Ik heb een tijd niet geschreven omdat ik niet het idee had dat ik een motivatie was voor alle mensen hier die vechten en doorzetten. Ondertussen heb ik mijn eigen gevecht gehouden, met mijn eigen oplossingen. 

Ben er niet trots op en het was best link: het begon echt op een depressie te lijken, hoewel ik wist dat dit niet zo was. Het verlangen naar een peuk, die hunkering, de zucht... ondertussen op zoek naar werk, ook niet echt lekker bemoedigend. Op het dieptepunt heb ik een sigaret gescoord....wow, dat was.... super-erg-lekker. Ik voelde de nicotine door mijn lijf en aderen stromen als een echte junk en werd rustig. Zo erg, maar waar. Kon meteen die belangrijke telefoontjes doen waar ik zo tegenop zag.

Ben niet gek natuurlijk en kan jullie reactie al raden: roken verandert niets, helpt niet etc... klopt, mee eens! Ik was ook bang want toegeven betekent ook dat je je weer op die helling bevindt.

Anyway, ik ben er niet lichtzinnig mee omgegaan maar wist het ook even niet meer. Heb een week lang 1, 2 of 3 sigaretten per dag gerookt, stiekem! Dat valt nog niet mee, kan ik je vertellen! SCHULDGEVOEL! Ik heb er dus mensen mee besodemietert!

En toch, ook al zou ik het echt niemand aanraden om te doen, heeft het mij door een fase heen geholpen. Een fase waarin ik al veel te lang bleef steken. Dat gevoel van: nou ben ik al zoveel weken gestopt en ik ben het beu om me er niet lekker bij te voelen! Ik denk dat ik het stiekem een beetje roken, uiteindelijk als nog erger heb ervaren.... daardoor is de knop omgegaan! (Echt weer gaan roken is sowieso geen optie meer geweest)

Tja en dan is het ineens makkelijk! Echt, aan iedereen die het na een langere tijd nog moeilijk vindt: ik dacht ook dat er geen einde aan kwam! Ik had geen zin in een sigaret, ik wilde niet roken maar toch behoefte aan het effect?! Dat korte lontje, die uitbarstingen, die onrust vanbinnen, huilbuien, vermoeidheid, lusteloosheid, verdriet.... Ooit loste die sigaret alles op.... voor velen van ons al jaren lang! Je mag er best een paar maanden voor uittrekken om jezelf te laten wennen aan andere manieren van uiten en te wennen aan jezelf. 

Vanmiddag nog, trapte ik bijna de voordeur in van mijn lief, toen de sleutel voor de zoveelste keer niet goed in het slot draaide....(not like me) ik schrok enorm van mijn heftige reactie. Maar lief hoorde het niet eens....  Het wegvallen van die rooksluier is vooral wennen voor mijzelf!

Wat ik wil zeggen? Voor wie het, net als bij mij, niet in een soepel ritme verloopt: doorgaan, volhouden, vertrouw op jezelf, trek er tijd voor uit!!! Uiteindelijk komen we allemaal op het punt dat we niet meer naar een peuk verlangen maar er om lachen!

Ik vind er geen bal aan, dat stoppen met roken. Na bijna twee maanden, heb ik nog steeds- te vaak- zin in een sigaret! Ik wil ervan genieten dat ik niet rook maar op de een of andere manier lukt dat niet echt. Echte trots voel ik niet en ik voel me er ook niet echt beter door.

Maar eindelijk iets ontdekt! Voor mijn verjaardag een leuk setje gekregen van mijn lief en hij had goed opgelet.... nooit verwacht dat het ooit zou gebeuren maar door zoveel te eten ben ik van A naar B gegaan. 

Joehoe!

Je zou denken dat niet-roken gewoon begint te worden. Ik heb zelden echte 'trek' in een sigaret. Stress-situaties kan ik prima aan, ook zonder peuk. Na het eten... opruimen, koffie en het momentje is vervlogen. En als ik naar buiten kijk, ben ik blij dat ik daar niet hoef te staan met mijn shotje... Eigenlijk kon ik me dit een paar weken geleden niet voorstellen- toch is het nu zo!

Maar er is iets geks. M'n lief constateerde vandaag dat ik er écht he-le-maal doorheen ben, toch? Heuh??? "Het eerste wat ik 's morgens denk is: ik rook niet." Ik slaap nog steeds erg onrustig en met héle vreemde dromen (details op aanvraag), wetend waardoor dit komt. Ik val niemand met mijn onrust lastig want ik ga gewoon hierheen als ik er mee bezig ben.

Vanavond las ik het dagboek van Kristoff en dat vond ik heel herkenbaar. De stilte voor de storm: zó eenvoudig kan het gewoon niet zijn, er zit iets aan te komen! En omdat je al zoveel ervaringen van anderen hebt gelezen, zegt een stemmetje: You'd better be prepared!

Al met al vind ik het een bijzondere ervaring om zo in mijn eentje te stoppen, gesteund door zó veel mensen hier op het blog. Soms zelfs zonder dat jullie het doorhebben! En wat betreft de neppers hier: ik snap het wel, als je zelf geen (ander) doel hebt.

PS Volgende week carnaval. Ga ik als Patricia Paay of Marie Antoinette? Pff, moeilijke keuze....

Ik heb alle reden om te lachen:

Ik had donderdagavond een etentje. Drie gangen, je kent het wel. Lekker hoor! Tussen de gangen door was ik geanimeerd in gesprek, toen ik ineens iets rook... iemand was net terug gekomen van zijn peukenpauze en .... ik had er zelf nog geen moment aan gedacht! Niet gemist, niets...YES!

Het valt me steeds meer op, als ik boodschappen doe of in de stad loop: die geur (!) die rokers achterlaten op het trottoir. Een tijdje geleden, snoof ik diep als ik langsliep. Mmmm, toch even lekker opsnuiven wat ik moest missen!

Vandaag viel me iets anders op toen ik de Appie uitstapte: alle rook ruikt inmiddels hetzelfde. Ik bedoel dit: ik ruik geen verschil meer tussen 'lekkere verse rook' en die schrale asbakkenlucht. Nee, het ruikt allemaal naar asbak.

Ik mis mijn oude trouw Lucky's niet meer. De 'strijd' die ik heb te leveren, gaat om mijzelf, de Lotty die achter dat rookgordijn zat. Dat korte lontje van het begin, heeft plaatsgemaakt voor duidelijkheid. Soms een zeikwijf maar steeds vaker lach ik me rot. En ik bedoel echt: melig zijn en lachen tot je buikpijn hebt.

Ik bén best leuk.....